Urodził się 1 czerwca 1885 r. w majątku Klikowa k. Radomia (zabór rosyjski) jako syn Medarda Downarowicza herbu Przyjaciel (1840) oraz Stefani z d. Hornowskiej herbu Korczak (1843-1888). Miał czwórkę rodzeństwa: Marię (1881-1968), Medarda (1878-1934; działacz polityczny), Józefa (1876-1917) i Stanisława Józefa (1874-1941; inżynier, działacz polityczny, zginął w KL Auschwitz).
Szkołę średnią ukończył w Mitawie k. Rygi (wówczas Imperium Rosyjskie). W latach 1915-1918 odbywał praktyki w zakładach przemysłowych w Anglii. Następnie do 1919 r. był sekretarzem Wydziału Jeńców Wojennych przy Misji Polskiej Komitetu Narodowego w Londynie. Od 1919 r. do 1920 był współpracownikiem Biura Repatriacyjnego przy Poselstwie Rzeczpospolitej w Paryżu. Przeniesiony do Antwerpii w Belgii w charakterze attaché emigracyjnego, a następnie objął stanowisko konsula. W 1921 r. ukończył studia na wydziale inżynierii Uniwersytetu Państwowego w Liège (Belgia). Funkcję Konsula Generalnego Rzeczpospolitej w Kurytybie (Brazylia) pełnił w latach 1928-1932.
Ożenił się z Haliną z d. Kraszewską. Podczas pobytu w Belgii urodziła się im córka Danuta (1920).
Do Gdyni przyjechał w 1934 r., żeby objąć stanowisko kierownika Działu Postępowania Celnego i radcy Urzędu Morskiego. Był prezesem Koła Urzędników Celnych oraz członkiem Polskiego Związku Zachodniego.
Zamordowany w Lasach Piaśnickich najprawdopodobniej 11 listopada 1939 r.
Jego ciało rozpoznała żona w trakcie ekshumacji w 1946 roku. Pochowany na Cmentarzu Witomińskim w Gdyni (sektor 12, rząd 2, numer 26).
