Urodził się 9 marca 1888 r. w Siedlcach (zabór rosyjski). Był synem Stanisława (1850-1911), siedleckiego adwokata i Walentyny z Boguckich (1857-1936). Jego dziadkiem był Wincenty Bereza, prokurator Trybunału Cywilnego w Siedlcach. Miał siostrę Halinę (1883-1974), nauczycielkę języka francuskiego oraz dwóch braci: Witolda (1884-1932), absolwenta Akademii Rolniczej w Dublanach, dr. chemii, pracownika Państwowego Instytutu Naukowego Gospodarstwa Wiejskiego w Puławach, i Jerzego, inżyniera, absolwenta Wydziału Technicznego Uniwersytetu w Liѐge w Belgii oraz członka Polskiego Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Województwa Śląskiego.
W 1902 r. Stefan jako uczeń czwartej klasy rosyjskiego gimnazjum w Siedlcach uczestniczył w strajku szkolnym, domagając się prawa do nauki religii w języku polskim. Strajkował również w 1905 r., za co wydalono go z siódmej klasy. Jesienią dołączył do ósmej klasy polskiej szkoły. Maturę zdawał eksternistycznie w gimnazjum w Jałcie.
W 1913 r. ukończył Wydział Prawny Cesarskiego Uniwersytetu Moskiewskiego oraz Konserwatorium Muzyczne w klasie fortepianu z tytułem „artysta wyzwolony”. Był aktywnym członkiem kolonii polskiej. Kierował działem muzycznym Domu Polskiego w Moskwie. W latach 1915-1917 był profesorem konserwatorium muzycznego w Charkowie.
W II Rzeczpospolitej był naczelnikiem Wydziału Komisariatu Rządu w Warszawie (1919-1922). W 1920 r. ochotniczo wstąpił do Wojska Polskiego i wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej w pułku „Obrońcy Stolicy”.
W latach 1922-1936 pracował jako adwokat w Warszawie. Był również sekretarzem Komitetu Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego oraz kierownikiem Wyższej Szkoły Muzycznej im. Fryderyka Chopina.
Od 1937 r. mieszkaniec Gdyni. Początkowo mieszkał przy ul. Świętojańskiej 42/2, następnie przy ul. Eugeniusza Kwiatkowskiego 32/33. Był notariuszem i członkiem Zarządu Gdyńskiego Towarzystwa Muzycznego.
Najprawdopodobniej zamordowany w Lasach Piaśnickich 11 listopada 1939 roku.
Dwukrotnie żonaty. Jego żonami były Lidia Bolin (1897-1963) oraz Natalia Ludwika Bobrowska (ślub 26.02.1922). Druga żona Natalia Ludwika Bobrowska była lekarzem-ordynatorem w Wojskowym Szpitalu im. Marszałka Piłsudskiego w Warszawie. Z pierwszego związku małżeńskiego z Lidią Bolin urodził się w Moskwie syn Andrzej (1918-2012). Po śmierci ojca Andrzej został przysposobiony przez drugiego męża matki, przyjmując podwójne nazwisko Bereza-Jarociński. Był polskim dyplomatą w Norwegii oraz autorem książek o tym kraju („Królestwo Norwegii”, „Zarys dziejów Norwegii”).
